بهانه ای نیست برای نوشتن

باز حرفهایم همه سکوت شدند

***

 آدمک آخر دنیاست بخند

  آدمک مرگ همین جاست بخند

آن خدایی که بزرگش خواندی

  به خدا مثل تو تنهاست بخند

دستخطی که تو را عاشق کرد

  شوخی کاغذی ماست بخند

فکر کن درد تو ارزشمند است

  فکر کن گریه چه زیباست بخند

صبح فردا به شبت نیست که نیست

  تازه انگار که فرداست بخند

راستی آنچه به یادت دادیم

  پرزدن نیست که درجاست بخند

آدمک نغمه آغاز نخوان

به خدا آخر دنیاست بخند...

همدان 16 دی ماه 86

هوای خانه چه دلگیر می شود گاهی

  از این زمانه دلم سیر میشود گاهی

عقاب تیز پر دشتهای استغنا 

اسیر پنجه تقدیر می شود گاهی

صدای زمزمه عاشقانه آزادیست

فغان و ناله شبگیر می شود گاهی

نگاه مردم بیگانه در دل غربت

دو چشم خسته من تیر می شود گاهی

مبر ز موی سپیدم گمان به عمر دراز

جوان ز حادثه ای پیر می شود گاهی  

بگو اگر چه به جایی نمی رسد فریاد

کلام حق دم شمشیر می شود گاهی

بگیر دست مرا آشنای درد بگیر

مگو چنین و چنان دیر می شود گاهی

به سوی خویش می کشد مرا چه خون و چه خاک

محبت است که زنجیر می شود گاهی...